...

<!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Tahoma; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627421319 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; text-align:right; mso-pagination:widow-orphan; direction:rtl; unicode-bidi:embed; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> پنجره،هوای شهریوری  ِ رشت  را سُر می داد ، توی تن ِ پرده ی آویخته، تور ِ رها، دست هایش را زده بود زیر چانه  اش  و چشم هایش دنبال ابرهای خاکستری می دوید

  

تو همیشه به آخر من می رسیدی، ته مانده های بودنم را تجربه کن

 

  

تو آمده بودی که از سمت من عبور کنی

 

  

 

با باد می روم، یک روز شاد ِ شاد ، آرام ، آزاد، با باد ، در باد

 

  

 

جیب های مردی را کشف کردم که نمی دانست واژه هایش را کجا پنهان کند

 

  

هزار بانوی سپید پوش را دیده ای که هر نیمه شب تا سحر سر بر ساحل می گذارند؟

  

عزیزم

تو در میان ابرهایی و سایه ات در دست های من

  

دوستت دارم

مانند ابری که آسمانش را

  

ابر پوشیدم

دریا پوشیدم

طلایی شن ها را پوشیدم

باد را

عشق را

اما چه سود مرا با این خیال عریان

  

بی تو باران تکرار های مکرر بغض نمناکی ست که آزارم می دهد.

  

تمام شب به آسمان خیس پشت پنجره نگاه می کنم

دو تکه ابر ِ نرم را برای خواب خود پناه می کنم

دوباره شیشه می شوم که نور بگذرد...

و با دو چشم خیس تا سحر ، تو را صدا می کنم

  

دلم لحظه های تو را می خواهد

لحظه هایی که دست های تو را دارم

  

برای داشتن دست های ات مهربان

روز ها تاخیر دارند

  

کاش بشود آن ثانیه ها که نیستی، نیست شود از زمان

و هست ات جاری شود در هستی ام

  

نه باران

نه ساحل

نه دریا

...

هیچ کدام دلشان برای من تنگ نمی شود

  

نگاه پنجره ابری ست، شهر بی یاور

نگو که در تن باران ، نمانده است باور

  

نگو که باید صبر کنم
حتی اگر باید
من سال ها به این همه باید
ناباورانه دل بسته ام
خندیده ام

من صبر هایم را
در ره خوش خیالی خام دنیا
خرج کرده ام

  

کوچه می رسد به خواب کودکی

  

خاکستر نگاه من
بر باد رفته است
ای داد
ای داد
آرامش خیال من
از یاد رفته است

  

این جا لغت به حرف های خودش فحش می دهد
جمله برای تمسخر نقطه می خورد

  

بر تن لباس اتحاد کردن ، حرام

وقتی که خواب ها، پر از وا گویه ی من است

  

این جا همیشه حرف من از ما فرا تر است، آواز من از سخن ما چه بهتر است

  

این جا به التماس کسی راه می رود، یعنی که آرزو چه ساده بر باد می رود

  

از کوچه های یخ زده ی شهر ما کسی 

با گام های گرم خودش رد نمی شود

  

این جا سوال یعنی بمیر و سکوت کن

این جا جواب "به تو ربطی ندارد" است

  

این جا کسی هوای خودش را ندارد و بامش برای بال عقاب آشیانه است

  

بگو لک لک سوار قایق ابرش شود ، با دامنی از موج های آبی و وحشی

که این باران ِ ابر ِ قایقی تفسیر ِ یک رویای  ِ شیرین است با یک دوست

  

شاعر شعر های بی پایان ، شاعر رنگ های طوفانی، شعر تو ساده است و سلیس و عظیم ، شاعر چشمه های نورانی

  

خواب آن اردک لنگ را می بیند ، سنگ صبور رود

  

هر روز می گذرد از کنار من یک آرامش نحیف

  

زندگی توی اولین رگ هایش خشکید و مرد

  

کافر مبیناد که من جام باده میزنم بر تارک دنیای خویش

  

حسرت می ، می زنم در آخرین آهنگ خویش

  

دور دنیا می دوم، جایی برای جام نیست

سر به دریا می نهم ، جایی برای باده نیست

  

باده همین حسرت وامانده هست... جام همین مغز تهی مانده هست

  

وقتی بریده ام، وقتی با قیچی نسبت نزدیکی دارم...وقتی می برم، وقتی بریده می شوم.. تداوم یعنی یک حس خنده دار و مضحک که به زندگی ام زبان درازی می کند

  

من اما خسته شدم... دلم یک تداوم یک نواخت و آروم می خواد..یه چیز شبیه مرداب..آروم و زنده

  

ناگهان در احترامِ یک عزیز، اطلسی ها خم شدند
ماهیان در عهدشان با آب ها ، محکم شدند
ناگهان در تکّه ای از آسمان ، باران تپید
ناگهان از خواب ماهی گل دمید
قطره ها ، مسرور و چابک ، یک نفس
بر تن حوض قدیمی می زدند
ماهیان ، پولک به پولک می زدند
تا که از دل نغمه ای نو سر دهند
می نشینم پای حوض نقره ای
عطر باران می دود در سینه ام
می دود از شوق ، شوری در دلم
ناگهان گم می شود باران ناز
در میان اشک های دیده ام

  

شب ها دوباره می چکد از درز آسمان ، یک عالمه ستاره و یک دشت ، کهکشان

  

دشمن روزای سپید، غول سیاه، مرد پلید، تو چشم خواب آلود من، هر شب تا صبح هی می پرید

  

بوی او می دهد و جریان لطیف دست هایش بر روی شیشه..بوی حمایت.. عطر همه نداشته هایم

  

بیمار اتفاق های تکراری

  

هوای واژه از اندوه ِ امشب ابری شد
دوباره سیل غم آسمان جاری شد

شهاب محو شده پشت ابر های سیاه
از این غبار و سیاهی ِ کوچه خاکی شد

در این همه غم و دردی که در دلم جوشید
دو دست مهربان تو بود و حامی شد

  

و چشم غم خود را به اشک می گوید

  

به دنبال شبِ باران

زمین بی وقفه جاری شد

و باران خواند با شادی

زمین از بغض خالی شد

  

نقطه نقطه تا ملاقات خدا! وقتی نه پله هست و نه پای رفتن

  

من مرده ام! این روح من است که می پلکد میان موج ها و ها می کند

  

آدم ها روح خودشان را می جوند مثل خرگوش ها که هویج را

  

چه شد این همه خواب های رنگی ات مداد رنگی؟

  

آه فریاد چه آسان برخاست
از نهاد خسته و سردم
از گلوی خشک و ترکیده
بر سر آن کس که می پنداشت
بوی مرگ و نئش می آید
یک نفس می گفت با من او
مرده ای ، فریاد کن ، فریاد

  

چشم هایت را که گشودی
فریاد می زنم:
تو فیلسوف بزرگی هستی
که در چشم های کوچک دنیا متولد شد

  

و مادر می گوید

گوارایت باد قدحی از خون
نوزاد من

 

  

داد است و داد و این همه تکرار
غرش نکن ابر بهار
ساکت عزیزکم

  

گفتم به خاکستری های آسمان اعتماد نکن
ابر ها رفتنی اند

  

هرگز ندیده ام کسی این چنین غریب
با خواب های خودش حرف می زند
در پوچ ترین لحظه های عمر
تنها به دور خودش پیله می تند

  

می ترسم از شعر
از سطر های گم شده ام
در بطن داغ لغات اش

می ترسم از هجوم ورق ها
در تند باد حواسم
از نم کشیدن ذهنم
در شرجی و نم دریا

  

هراس من نه از شعر، از نگاه زبونی ست، که بر صداقت هر کس ، به قدر فهم قلیل اش ، هزار حرف و حدیث چرند می سازد!
و مردمی که پی شادمانی و حماقت خود، بر این نگاه زبون صد مناره می سازند

  

تارهای مرا به دست خاک بده
شاید
ریشه های گیاهی نو شوند

  

وقتی نور چین می خورد
دامن چراغ اینقدر نا مرتب به نظر می آید
به نور بگو قانون ِ حرکت بر مسیر مستقیم اش را نقض نکند

  

بی صدا شنیدن ، خدا را در این جاده سنگلاخ خواب دیدن، پریدن ، پریدن، و تا آسمان پر از ابرهای بهاری دویدن،

  

چمدان حامله بود
من میان رحم اش غرقه به افکار و جنون

مادرم حامله بود
من میان رحم اش شاد و غزل خوان و جسور
روز را می دیدم
و جهان را پر احساس و نفس

چمدان حامله بود
من میان رحم اش غرق جنون
دست و پا می زدم و می مردم

  

یادم نمی رود بوی بد فکر هایت را ، بعد می گویی چرا مسواک شده ام برای مغزت؟

  

رنگین کمانی بود
نگاه دخترک
وقتی ستاره ها
آواز شب سر داده بودند

  

چه فشاری ست در رگ های ذهنم، وقتی سد و بند کار ساز نیست

  

من خواب های خودم را ندیده ام

فرقی نمی کند که چه بود و چه دیده ام

تنها هوای خودم را نداشتم

شاید برای دست های تو ، من کم گذاشتم

  

من از هوای خودم خسته ام تو می دانی

سقوط کردن من را چه خوب می خوانی

اسیر واژه و خطی نبوده ام هرگز

چرا در انتهای نگاهم چو نقطه می مانی

  

غربت چگونه در تن من جا شد و ندید

این آشنا تن ِ تنها ، آشفته ی تو بود

  

سحر نوید دو چشم همیشه خسته من

که تا سپیده شعرم همیشه بیدارند

و خواب ریشه ندارد میان شب هایم

چرا که قافیه هایم همیشه بی تابند

  

خیسی پنجره حرف ِ دل ابر است هنوز؟

شعر با قافیه قهر است هنوز؟

ناز یک شاخه ی بید رد تن باد است هنوز؟

آفتاب وهم عروس شب تار است هنوز؟

 

  

برطاقت تن کوچه صلا دهد باران

این کوبه ها که ندارند طاقت دشمن

ای رهگذر غریبی تو کار کوبه نیست

این مردمند فرو رفته در هاله هایی از ابهام

  

من خواب های کهنه را تکرار می کنم

شب دردهای خفته را بیدار می کند

  

این جا گلوی آسمان تا خرخره ابری ست

آشفته ذهن پنجره در بارش برفی ست

  

در من دو بادبادک پرواز می کند

  

سرک می کشد بید در جامه ی باد

هوا خوش خوشک می کشد ناز یک غنچه را ، باز

  

من خوشبختم که زیر این آسمان ، هنوز کسی هست که بال هایش عطر یاسمن دارد

 

  

دریا میان دست من، دیگر نمی خوابد

  

از هر اتفاق افنادنی، شکستنی ترم

  

دختر ِ درخت ِ سبز ، می رود با باد

  

 

لعنت به خواب های شیرین ِ تکراری

لعنت به جمله های قشنگ اجباری

  

 

باور نمی کند که سال هاست ، توی دنیای کاغذی زندگی می کنم

  

من مرد نبوده ام ،من  دست های گرم تو را می خواستم،تا صبور باشم

  

ببین زمین  هنوز انتهای خود را پس از این همه چرخش به دور خودش و دنیا پیدا نکرده

من اما انتهای ام را در آغوش بی کران تو پیدا کرده ام

  

لیمو های صورتی و سبز و زرد، دارن تو یه سبد حصیری بالا و پایین می پرن... لیموی من اما این جاست... کنار خواب های من

  

و اگر دست گیره بودم، آن گاه می توانستم مفید تر باشم

  

باید ماشین چمن زنی بشی،باید بیفتی به جون همه،همه رو گاز بگیری،غر بزنی،تهمت بزنی،جورابای کثیف دنیا روتو حلق هر کی داد می زنه، تا ته بچپونی

  

 لبه ی نعلبکی ِ گلدار را روی شیار سینی چای سراند...، انعکاس گل هایش توی برق سینی ، تصویر متحرکی از سبکی گل های بهاری بود که دور تا دور سینی جست و خیز می کنند.

 

  

ببین زمین  هنوز انتهای خود را پس از این همه چرخش به دور خودش و دنیا پیدا نکرده

من اما انتهای ام را در آغوش بی کران تو پیدا کرده ام

 

  

شب ها دوباره می چکد از سقف آسمان ، یک عالمه ستاره و یک دشت ، کهکشان

 

  

دیوا همش خیال ان... تو خواب ببعی ها من ، می ترسن از دندوناش، بس که بی دست و پا ان.

 

 

  

تو... غول سیاه دُُم درازی...ببعی های منو نگیری به بازی...من میامو دُمت رو زود می چینم...حالتو می گیرم و گِریَتو می بینم

 

  

 

دیو و پری ، غول سیاه ، فرشته های زر زری، تو خواب بچه های ما جایی ندارن طفلکی

 

  

برای روح پاک تمام مادرانی که از آسمان ستاره های زمینی شان را نظاره می کنند

  

لعنت به فیلتراسیون!

 

  

وقتی سایه تو نیست

مثل روز های بی ابر تابستان از داغی می میرم

 

  

دریا با من قهر کرده

ساحل نمی خواهد مرا ببیند

امروز ابر و آسمان دلم را هوایی کرده

 

  

خورش گوجه و فلفل سبز و ماهی شور

هیچ کدامشان را دوست ندارم

رنگ هایش را اما چرا

 

  

 

آن چه مرا می ترساند سرگشتگی ماهی های طلایی تنگ بلوری ست که بهار را در پاییز چشمانم می جویند

  

 

میان حوض نقره ای خیال من، آبی... بازی کن ، بازی

  

 

بی خبر می رود و خواب خبر می بیند

  

 

درد عشقی در من مسکین فتاد

می دویدم صبح و شب دیوانه وار

تیشه ام را بر دلم می تاختم

کوه دل را کندنی فرهاد وار

می زدم فریاد ،خاموشی محال

*بودن از هنگامه ای فریاد وار

  

 

منظور از این تعابیر عاشقانه چه بود!

آه ، منظور خنده های غریبانه بود؟!

  

 

چقدر خنده دار!

حتی بادش نبود که از صبح تا به حال با من حرف زده یا نه!

  

 

زندگی با من برقص

الفبای ات را کودکان من

کودکانه

با صدایی سرشار از موسیقی محزون باد

هجی می کنند

  

 

چه داغی بر دل من می گذارد

سطر های در هم تنیده خاطراتت

  

 

زندگی

انگشتانت را میان انگشتانم بچرخان

با من برقص

  

 

چشم هایت را که گشودی

فریاد می زنم:

تو فیلسوف بزرگی هستی

که در چشم های کوچک دنیا متولد شد

  

 

می شود باران ببارد

می خواهم از ابر ها کاخی بسازم نرم

برای فرود کوچکترین ستاره دنیا

  

 

کفش هایت نقره ای

بادبادک هایش آبی و صورتی

چشمانت را از دست های پسرک همسایه بر نمی داری

که خیره شده به آسمان

  

 

باران نبارید

اشک فرصت را غنیمت شمرد

گونه هایم را بوسید

  

 

شب ها با تو نمی توان خوابید

شب ها در تو می توان مرد

  

 

از آدم بودن چیزی کم نداشتم

جز دست هایت را

  

 

یادم نبود وقتی از کنار خانه ی تو گذشتم ، پرنده ای در آغوشم سقوط کرد و یکی از پر هایش را روی شانه ام جا گذاشت.

 

 

  

 

Have you ever appreciate that man, who found your smiles in the street?

  

 

موسیقی اگر شوی، تا انتهای دنیا برایت می رقصم

بید عاشقانه با  باد گفت .

  

این منم...

شاد و آرام کنار تو

  

 

آرام جان ِ من

آرام آرام جان می سپارد به آفتاب

دریا میان این همه نور

  

 

صد ها صدا اگر شوی

صد ها گوش برای بلعیدن ات

صد ها نگاه اگر شوی

یک عشق می شوم برای ابدیت ات

  

  

شب ها اگر آسمان شهر دلش نگرفته باشد، تماشای من است و آفریده های خدا که هزاران هزاران هزار سال نوری از من دورند

  

میوه دوستی را به من می دهی ،طعم تو را می دهد ، طعم خوب دستان ماهیگیر.

  

دلتنگی چه حس بدی ست.وقتی که حتی پنجره های شیشه ای نمی گذارند ببینی آن بیرون ،برای کسی که عاشقش هستی چه اتفاقی افتاده.

  

 

رنگین کمانی بود

نگاه دخترک

وقتی ستاره ها

آواز شب سر داده بودند

 

  

 

این جا تجلی کودکانه هاست

وقتی زرد سر می خورد از سرسره

و آبی تاب می خورد تا آبی آسمان

 

  

 

چنار خودش را در قاب توسی پنجره جا کرد

و پرنده با حسرت       

به دنیایی می نگرد

که حتی برای بال های کوچکش جایی ندارد

 

  

امروز دلم خواست نباشم

به همین سادگی

و نبودم

به همین سادگی

  

123999  پیامبر خود را خواند

امروز بنده ای به زمین می فرستیم که خاتم شماست

  

زن پیراهنش را در آورد...

خورشید عریانی اش را بلعید

  

انگار هزار سال گذشته از اولین بوسه ی ما

  

چه فشاری ست در رگ های ذهنم وقتی سد و بند کار ساز نیست

  

گوارایت باد قدحی از خون

نوزاد من

  

حرفی ندارد او

مرده ست در حیات آینه صدا

  

همیشه فاصله از انتهای چشم تو پیداست

  

هرگز به انتها نمی رسند

آمال دور و درازت

ای عزیز

  

ترشیدگی اش را به گردن سرکه های ناب زمانه انداخت

  

حاصل همخوابگی من و واژه ها ، این جملات ناقص الخلقه اند

  

ستاره ها در برابر تقدس ات سر به تعظیم فرو نهادند

آن گاه بود که با دیدن این همه آفریده سقوط کردند

  

افسار این همه اسب را ول نکن، آسمان علف زار نیست که...

  

دلم به حال کاغذ سپید سوخت ، انشایم را روی نیمکت قهوه ای نوشتم ، امتحان که تمام شد من ماندم و معلم و نیمکت

 

  

حالم را بد می کند، نصیحت های یک قاتل

  

تصویری از تمامیت ارضی من

یا          

تصویری از تمامیت ارزی من؟

 

  

ستاره توی تور دامن فرشته گیر کرد ، فرشته فانوس آسمان شد

  

دست ماهی کوچک را گرفتم ، لابه لای جلبک ها رفتیم و بعد .. توی بغل ام خوابید.

  

انگشت هایت را یکی یکی لیس می زنم ، آب نبات چوبی من

  

قایق پارویی خواب موتور بنزینی می بیند ، حواسش که به سهمیه بندی نیست

  

خورشید باورش نمی شود که ماه می خواهد طلاق بگیرد ، مهریه اش را سنگین بسته بود که تا 2224 سال دیگر باید تاوان بدهد

  

تو به درخت بودن من ایمان نیاورده ای کلاغ؟

 

  

من با مغز گردو ها زندگی نمی کنم، مغزهای شان که گرد باشد و صیقلی سر می خورند روی اعصاب ام

  

یادم نمی رود بوی بد فکر هایت را ، بعد می گویی چرا مسواک شده ام برای مغزت؟

  

زباله ها را دوست دارم، تکلیف شان با خودشان معلوم است!

  

تن ات را دیس دیس سرو می کنند

روح ات را پرس پرس

خواب هایت را در گونی های نم گرفته

اشک هایت را در قوطی های کوکا

خودت را...

 

  

کاش برای رسیدن به تو هم از این جنگل وحشت کدو قلقله زنی بود

  

این مرا یاد تفاوت هایمان می اندازد...

روز ها

سال ها

ماه ها 

  

تو فرق بین خواب و بیداری را می دانی که هر لحظه رویای ام می شوی؟

  

آدم ها یادشان نمی رود

تو اما از یادشان می روی

  

فرشته آبی جوزف فون اشترنبرگ را باید دوباره بخوانم!

  

این جا برهنگی

آیین زندگی ست!

آری برهنه باش...

  

هجی کردن را که یاد گرفتینام ام را به تو خواهم گفت

  

تو از ترانه همین را می خواستییک پایکوبی ِ مزخرف

  

همخوابگی با یک کاکتوس!

غیر ممکن است شاید

  

با هارمونیکا

امیلی را آغاز کردم

فا   سی    لا   سل    لا   سل    فا

 

  

من چه می ترسم از آغاز

و تو چه شاعرانه آغاز می کنی

یک روز خوب را

یک زندگی تازه را

  

 آغاز کن جهان را

با پاهایی کوچک

با لبی کوچک

با چشم هایی ریز

و عشقی بزرگ

  

این جا به افتخار کسی ضجه می زند

بر مردگان خویش چه ظلمی نموده ایم

 

  

آغوش ساحل

دریا را می کشد

به ابدیتی

که آرامش می نامم اش

  

تو را بیشتر از رانی هلو دوست دارم

اول تو را می نوشم

  

تو تکرار شدی توی صندوق های رای

ده تا

صد تا

هزار تا

بیست و چهار هزار تا

یکی ِ من اما بیشتر از این همه تو تکراری ارزش دارد.

 

  

نردبان زیر آفتاب کش آمد

شد ریل قطار

  

باز هم رادیو پیام زنگ چای می زند انگار

اومدم!

مامان...

  

لیوان چای برگ برگی

پیراهن بلند خال خالی

اعصاب به هم ریخته خط خطی

  

شک داری هنوز

به آواز زنجره

بگشای پنجره

  

تو به انهدام من می خندی؟

من به آغاز دوست دلشادم

  

دیوانگی های اردیبهشتی ام را دوست دارم

  

 

گفتم به خاکستری های آسمان اعتماد نکن

ابر ها رفتنی اند

  

دلم برای مولکول های هوای باد که به توری سیمی پنجره اتاقم برخورد می کنند ، می سوزد

  

 

دمپایی پلاستیکی نارنجی ات با آن گل های آبی را دوست دارم

وقتی تند و با عجله جلوی در حیاط ول شان می کنی!

 

  

تو را به شعر ترجمه می کنم

این جا زبان مرا نیز نمی فهمند

 

  

هرگز ندیده ام کسی این چنین غریب

با خواب های خودش حرف می زند

در پوچ ترین لحظه های عمر

تنها به دور خودش پیله می تند

  

هرگز به انتهای دلت فکر کرده ای؟

آن جا که روزگار درازی ست مرده ام...

  

باور نمی کنم مرگم را

دیگر برای گریه کردن هم وقتی نمانده

باور نمی کنی؟

  

گودی چشم هایم که بنفش می شود

یعنی حالم بد است

این را می فهمی؟

  

خورشید بر سر راه است

بنگرید

  

داد است و داد و این همه تکرار

غرش نکن ابر بهار

ساکت عزیزکم

  

 

آسان نمی روم

من راه را بدون تو آسان نمی روم

هرگز من این راه را بدون تو آسان نمی روم

 

  

نی ناز می کند برای چوپان

گوسفندان از چشم چوپان می بینند!

 

 

  

بر خاک می نشیند زن روستای دور

از غنچه های دامن گلدارش هر سحر

بی دریغ ، می تراود نور

  

 

حرفه اش رنگ سازی بود

مرد رنگین کمانی ام

دیروز

 

حرفه اش عشق بازی است

مرد رنگین کمانی ام

امروز

  

به انتهای زمین خیره شو

در انحنای خویش بمان

از انتهای زمین

بر انحنای خودت

خطی مماس کن

  

لجن گرفته زمان را

بباز باز در این بازی کثیف ای دوست

  

به حضور این همه اطلسی

در باغچه ات حسودی ام می شود

وقتی ستاره باران شب هایت را می بینم

دلم می لرزد

من از حجم وسیع پشت بامی که حضورت را از من می گیرد

می ترسم

این جا آسمان خداست

من اما در بهشتی ترین نقطه دنیا

بدون حضور تو تنها هستم

  

هرگز برای خویش هراس را

از انهدام خواب ها

ندیدم

اینک که کابوس می دود در شب

من با دو چشم خیس خوابیدم

همبسترم نشد تن سایه ها

ولی

خاکستر سیاه غم ات سایه می شود

 

  

حریق می تند

در میان نرمی جنگل

و دود می شود

خاطرات سبز صنوبر

  

سوز است در نگاهم

آوای نی گلوی حسرت را

بریده است.

 

  

 

 

توکا ی مقدس من

آواز که می خوانی

حنجره ی عالم

سکوت را می بلعد

 

 

  

مبارزه عجیبی خواهد بود

امشب بین من و جاده

 

  

احساس می کنم چیزی باید اتفاق بیفتد

برای رویش بوسه ام روی گونه ات

چیزی شبیه

باران

ساحل

دریا 

  

یادم نمی رود

دستانت را کجا پیدا کردم

..

..

..

...

توی پیکان قراضه ای که

پشت چراغ قرمز ایستاده بود

  

شاید همیشه عاقبت کار گریه است

عشق ات ولی برای من آخر نمی شود...

  

در بامداد یک روز بهاری

بر قامت شکوفه هایم سنگ می زنم

آری

این جاست که در منازعه با خود

بر طیل جنگ می زنم

  

 

 

دیشب آمده بودم خواستگاری ات 
اسب سپید نداشتم اما

 

  

 

کیفم

کفشم

سازدهنی ام را عاشقانه دوست دارم 

  

 

 

 

marry has a little lamb. little lamb

  

جا خالی دادم
زندگی همین را به من یاد داد

از وسطی اش

 

  

 

 

 

 

 

 

 

  

های
های
های
های
هایکو هایم نیز مرا مشهور نمی کنند

  

 

چشم هایم را می بندم

دست گرمت چه خوب کارش را می داند

  

دغدغه ای ندارم

دغ

دغ

دغ

دغ

دوغ می شودیا داغ

می سوزم

دغدغه دار شوم شاید

دغدغه دوغ داغ

دغدغه داغ دوغ

  

۱۱ ده را انداخته اند پشت قباله ام
از این به بعد این عدد را این طور می خوانم

یازده ده

  

از این نبودن دلم می گیرد
بیشتر باش

نه برای من

برای دوست داشتن

  

روز مقدس من بود شاید

۹ را می کوبم به سال

 

  

 

یه ماهیتابه ام
با دو تا چشم زرد
این دو تا تخم مرغ زرد را از من نگیر

نامرد

  

هفت عدد قشنگی هست

کمی هم مقدس!

هر چه باشد از هشت بهتر است

هم قیافه اش

هم حروفش وقتی در دهان می چرخد 

7 دقیقا شبیه یک پرنده در دور دست هاست

که امیدواری بیاید و خبر های خوبی دهد

من امیدوارم

 

  

آفرین
فوت کن
شاید هم فوت کن!یعنی آخرین بازدم ات را بده بیرون
کوچک بودنت را با یک فوت ، فوت کن!
شاید کودکی هایت بمیرد
و بزرگ بودن جوانه بزند!
چه حس چندش آوری .حالا من ۲۴ سالگی ام را با یک فوت ، فوت کردم!
برای خاکسپاری اش همین امروز بیایید
کنار شمع تولدم
حالا باید دنبال شوهر بگردم!

  

 

شب خوبی بود
دیشب پر شدم از تو
از تمام هدیه های رنگی ات ممنون
شب خوبی بود

برای
آغاز یک سال جدید در آغوش تو

 

  

قاعدتا بعد از ۳ شماره یک اتفاقی می افتد

یک چیز شبیه انفجار

و نور شاید بعد از سه شماره بود که منفجر شد

من نیز در دوربین چشمانت بعد از سه شماره منعکس شدم

یک،دو ، سه ...بووووووم

  

من هم مثل همه ی دنیا از یک نقطه بسیار بسیار کوجک آغاز شده ام
و هنوز هم یک نقطه ی کوچک ام
با این تفاوت که کاغذ کاهی زندگی

مرا در خودش پخش کرده است

  

دریا
دریا
دریا
دریاب
که ماهی های کوچکت ات
به آغوش لطیف موج هایت

محتاج اند

و من به آغوش مهربان او

  

ببوس یک بوسه ی تازه را
لب هایم هنوز خیس است از عسل لبانت
بنوشان شرابت را
بپوشان غم هایم را

  

درباره :
پروفایل مدیر :سحر اخوان
ایمیل مدیر وبلاگ

» صفحه نخست
» عناوین مطالب وبلاگ
» شهریور ۸۸
» امرداد ۸۸
» فروردین ۸۸
» اسفند ۸٧
» بهمن ۸٧
» شهریور ۸٧
» امرداد ۸٧
» تیر ۸٧
» خرداد ۸٧
» اردیبهشت ۸٧
» فروردین ۸٧

» تماس با ما
» نقاشی

» 216
» 215
» 214
» 213
» 212
» 211
» 210
» 209
» 208
» 207

» ابر(۱٢)
» خواب(۱۱)
» دست(۱٠)
» آسمان(۱٠)
» پنجره(٦)
» باران(٦)
» ستاره(٦)
» باد(٦)
» انتها(٦)
» شب(٥)
» زندگی(٥)
» دریا(٥)
» چشم(٤)
» دنیا(٤)
» سال(٤)
» هرگز(٤)
» آغاز(۳)
» چای(۳)
» بید(۳)
» یاد(۳)
» سحر(۳)
» زمین(۳)
» واژه(۳)
» ساحل(۳)
» سقوط(۳)
» عشق(۳)
» شعر(۳)
» نگاه(۳)
» آواز(۳)
» خورشید(۳)
» خنده(۳)
» روز(۳)
» دل(۳)
» ماهی(۳)
» بهار(۳)
» سپید(۳)
» مقدس(۳)
» کاغذ(٢)
» زمان(٢)
» انگشت(٢)
» آدم(٢)
» سایه(٢)
» درخت(٢)
» فرشته(٢)
» رنگ(٢)
» مرد(٢)
» گریه(٢)
» بازی(٢)
» اشک(٢)
» دوست(٢)
» موسیقی(٢)
» کفش(٢)
» باور(٢)
» نور(٢)
» آغوش(٢)
» داغ(٢)
» مرده(٢)
» خاکستری(٢)
» جنگل(٢)
» آرام(٢)
» نی(٢)
» بال(٢)
» راه(٢)
» صدا(٢)
» پرنده(٢)
» انهدام(٢)
» آفریده(٢)
» غول(٢)
» ببعی(٢)
» همخوابه(٢)
» عریان(٢)
» بد(٢)
» رنگین کمان(٢)
» اسب(٢)
» هوا(٢)
» پیراهن(٢)
» تکرار(٢)
» ناز(٢)
» صبح(٢)
» پوچ(٢)
» رقص(٢)
» نقطه(٢)
» دیو(٢)
» سازدهنی(٢)
» بادبادک(٢)
» هزار(٢)
» غنچه(٢)
» چوپان(۱)
» گوسفند(۱)
» داد(۱)
» غرش(۱)
» گودی(۱)
» بنفش(۱)
» پیله(۱)
» دمپایی(۱)
» پلاستیک(۱)
» حیاط(۱)
» مولکول(۱)
» توری(۱)
» اتاق(۱)
» اردیبهشت(۱)
» شک(۱)
» زنجره(۱)
» نردبان(۱)
» کش(۱)
» ریل(۱)
» یکی(۱)
» رانی(۱)
» هلو(۱)
» ضجه(۱)
» هارمونیکا(۱)
» امیلی(۱)
» فشار(۱)
» منازعه(۱)
» طبل(۱)
» پیکان(۱)
» چراغ قرمز(۱)
» آسان(۱)
» بغل(۱)
» توکا(۱)
» افسار(۱)
» سوز(۱)
» آوا(۱)
» صنوبر(۱)
» دود(۱)
» سد(۱)
» بنده(۱)
» کابوس(۱)
» حرفه(۱)
» همسایه(۱)
» صورتی(۱)
» قاب(۱)
» فاصله(۱)
» جلبک(۱)
» امشب(۱)
» لعنت(۱)
» حیات(۱)
» شاد(۱)
» رهگذر(۱)
» مسواک(۱)
» وسطی(۱)
» هشت(۱)
» دوغ(۱)
» دغدغه(۱)
» کاخ(۱)
» افتخار(۱)
» فیلسوف(۱)
» رشت(۱)
» قطار(۱)
» کهنه(۱)
» ماهیگیر(۱)
» گونه(۱)
» تکلیف(۱)
» تندیس(۱)
» آیین(۱)
» بامداد(۱)
» هفت(۱)
» اعتماد(۱)
» سبز(۱)
» خاتم(۱)
» چنار(۱)
» سرسره(۱)
» طلایی(۱)
» آشفته(۱)
» طعم(۱)
» رعد(۱)
» صد(۱)
» گوش(۱)
» نوید(۱)
» سطر(۱)
» تیشه(۱)
» حوض(۱)
» نقره ای(۱)
» گوجه(۱)
» شکستن(۱)
» فلفل(۱)
» سابه(۱)
» عبور(۱)
» کاکتوس(۱)
» تابستان(۱)
» مفید(۱)
» پایکوبی(۱)
» مزخرف(۱)
» هجی کردن(۱)
» یاد گرفتن(۱)
» برهنگی(۱)
» جوزف فون اشتنبرگ(۱)
» فرق(۱)
» بیداری(۱)
» کدو قلقله زن(۱)
» وحشت(۱)
» سهمیه(۱)
» معلوم(۱)
» پارو(۱)
» لیس(۱)
» چوبی(۱)
» فانوس(۱)
» ارز(۱)
» ارض(۱)
» نیمکت(۱)
» قهوه ای(۱)
» نوزاد(۱)
» پری(۱)
» علف زار(۱)
» تقدس(۱)
» هاله(۱)
» صبور(۱)
» نعلبکی(۱)
» گلدار(۱)
» سینی(۱)
» ماشین چمن زن(۱)
» جوراب(۱)
» دست گیره(۱)
» لیمو سبز(۱)
» سبد حصیری(۱)
» پنهان(۱)
» یاسمن(۱)
» جیب(۱)
» گلو(۱)
» سمت(۱)
» ناقص الخلقه(۱)
» ترشیده(۱)
» گردن(۱)
» سرکه(۱)
» ناب(۱)
» آمال(۱)
» کهکشان(۱)
» گوارا(۱)
» قدح(۱)
» رگ(۱)
» همبستر(۱)
» اطلسی(۱)
» کثیف(۱)
» انحنا(۱)
» مماس(۱)
» صندوق(۱)
» تور(۱)
» آینه(۱)
» پیامبر(۱)
» طلاق(۱)
» حرف(۱)
» غریبانه(۱)
» برهنه(۱)
» میوه(۱)
» عطر(۱)
» روح(۱)
» پر(۱)
» اتفاق(۱)
» کیف(۱)
» تاب(۱)
» دوباره(۱)
» شاعرانه(۱)
» نصیحت(۱)
» زنگ(۱)
» ظلم(۱)
» شیشه(۱)
» مامان(۱)
» آب نبات(۱)
» سقف(۱)
» پا(۱)
» خاک(۱)
» حال(۱)
» پاییز(۱)
» مغز(۱)
» تفاوت(۱)
» لیوان(۱)
» آبی(۱)
» جهان(۱)
» فیلتر(۱)
» هستــی(۱)
» مبارزه(۱)
» زبان(۱)
» جاده(۱)
» زباله(۱)
» غربت(۱)
» خواستگاری(۱)
» خیال(۱)
» نام(۱)
» نارنجی(۱)
» فکر(۱)
» بو(۱)
» بهشت(۱)
» الفبا(۱)
» موتور(۱)
» حریق(۱)
» آفتاب(۱)
» دیوانه(۱)
» رای(۱)
» قاتل(۱)
» ترجمه(۱)
» لجن(۱)
» سادگی(۱)
» برگ(۱)
» اولین(۱)
» دلتنگی(۱)
» ترانه(۱)
» رادیو(۱)
» کلاغ(۱)
» زن(۱)
» تولد(۱)
» مرگ(۱)
» سکوت(۱)
» ایمان(۱)
» فریاد(۱)
» پرواز(۱)
» تاخیر(۱)
» کودکانه(۱)
» خاطره(۱)
» ماه(۱)
» هایکو(۱)
» عاشقانه(۱)
» آزاد(۱)
» خبر(۱)
» قایق(۱)
» بانو(۱)
» مادر(۱)
» پرده(۱)
» انگلیسی(۱)
» دختر(۱)
» تصویر(۱)
» عاشق(۱)
» مهریه(۱)
» عاقبت(۱)
» روزگار(۱)
» کوچه(۱)
» لب(۱)
» خط(۱)
» رویا(۱)
» خـــــون(۱)
» دور(۱)
» روستا(۱)
» ذهن(۱)
» بوسه(۱)
» آشنا(۱)
» خانه(۱)

» سحر اخوان

  » وبلاگ های تخصصی

  RSS 2.0